Category Archives: कविता

सागरा प्राण तळमळला – स्वातंत्र्यवीर सावरकर

ने मजसी ने परत मातृभूमीला सागरा प्राण तळमळला ॥धृ॥Sagara Pran Talamalala

भूमातेच्या चरणतला तुज धूता मी नित्य पाहिला होता
मज वदलासी अन्य देशि चल जाऊ सृष्टिची विविधता पाहू
तैं जननीहृद् विरहशंकितहि झाले परि तुवां वचन तिज दिधले
मार्गज्ञ स्वये मीच पृष्ठि वाहीन त्वरित या परत आणीन
विश्वसलो या तव वचनी मी जगद्नुभवयोगे बनुनी मी
तव अधिक शक्ती उद्धरणी मी येईन त्वरे कथुनि सोडिले तिजला ॥
सागरा प्राण तळमळला

शुक पंजरि वा हरिण शिरावा पाशी ही फसगत झाली तैशी
भूविरह कसा सतत साहु या पुढती दशदिशा तमोमय होती
गुणसुमने मी वेचियली या भावे की तिने सुगंधा घ्यावे
जरि उद्धरणी व्यय न तिच्या हो साचा हा व्यर्थ भार विद्येचा
ती आम्रवृक्षवत्सलता रे नवकुसुमयुता त्या सुलता रे
तो बाल गुलाबहि आता रे फुलबाग मला हाय पारखा झाला ॥
सागरा प्राण तळमळला

नभि नक्षत्रे बहुत एक परि प्यारा मज भरतभूमिचा तारा
प्रासाद इथे भव्य परी मज भारी आईची झोपडी प्यारी
तिजवीण नको राज्य मज प्रिया साचा वनवास तिच्या जरि वनिचा
भुलविणे व्यर्थ हे आता रे बहु जिवलग गमते चित्ता रे
तुज सरित्पते जी सरिता रे त्वदविरहाची शपथ घालितो तुजला ॥
सागरा प्राण तळमळला

या फेनमिषें हससि निर्दया कैसा का वचन भंगिसी ऐसा
त्वत्स्वामित्वा सांप्रत जी मिरवीते भिनि का आंग्लभूमीते
मन्मातेला अबला म्हणुनि फसवीसी मज विवासनाते देशी
तरि आंग्लभूमी भयभीता रे अबला न माझि ही माता रे
कथिल हे अगस्तिस आता रे जो आचमनी एक क्षणी तुज प्याला ॥
सागरा प्राण तळमळला

जयतु हिँदुराष्ट्रम…!!!
वन्दे मातरम…!!!


मराठी माणसाचं बेवारस प्रेत …

कोणे एके काळी म्हणे मुंबईत
मराठी माणूस होता.
मुंबईत त्याचा
बोलबाला होता.

मोडेन पण वाकणार नाही
अशी होती त्याची ख्याती
नसानसांत भिनलेली त्याच्या
रग मराठी मातीची

दादर परळ गिरगाव वस्ती त्याची
भाऊचा धक्का …
करारी होता पण दादा
वायच्याचा पक्का …

हळू हळू वस्ती लागलीया वाढू
मजल्यावरी मजले लागले चढू
चाळीतली माणुसकी हरवुन गेली
मराठी माणसे मुंबईतून हद्दपार झाली.

परप्रांतीयांचा लोंढा वाढतच गेला
मराठी माणूस कल्याण – बदलापुर
असा दिशाहीन झाला.

परवा परवा तर मुंबईच्या हद्दीत
अचानक एका मराठी माणसाचं प्रेत सापडलं
ताठ कण्याचा म्हणून तो मराठी असावा
असे परप्रांतीय पोलिसांच्या चौकशी अंती लक्षात आलं.

मात्र मुंबईच्या ह्द्दीत त्याचा एकही वारस न सापडल्याने
त्या शिलेदारांनी त्याला बेवारस मॄतदेह म्हणून घोषित केलं

– अजय शेलार

असेल कुणीतरी…

असेल कुणीतरी, जी माझ्यासाठी देवाने बनवली असेल,

असेल कुणीतरी, जी माझी वाट बघत असेल,

असेल कुणीतरी, जी नेहमी माझाच विचार करत असेल,

असेल कुणीतरी, जी स्वप्नात सुद्धा मलाच शोधत असेल,

असेल कुणीतरी, जी चेहऱ्याने सुंदर नसली तरी मनाने सुंदर असेल,

असेल कुणीतरी, जी थोडीशी नाजूक, थोडीशी भावूक आणि थोडीशी लेझी असेल,

असेल कुणीतरी, जी चांद ताऱ्यांमध्ये देखील मला शोधत असेल,

असेल कुणीतरी, जी जीवाला जीव देणारी असेल,

असेल कुणीतरी, जी दिवसात सुद्धा स्वप्नं बघत असेल,

असेल कुणीतरी,

जी आपल्यावरती रागवेल आणि त्या रागात सुद्धा आपल्यावरती प्रेम करणारी असेल,

असेल कुणीतरी, जी आपण कितीही रागावलो तरी प्रेमाने मनवणारी असेल,

असेल कुणीतरी, जी मनात माझा विचार करून गालातल्या गालात हसणारी असेल,

असेल कुणीतरी, जी माझ्या सुखात आणि दु:खात आयुष्यभर मला साथ देणारी असेल,

असेल कुणीतरी, जी फक्त माझ्यावर फक्त माझ्यावर मरे पर्यंत प्रेम करणारी असेल,

असेल का अशी कुणीतरी, जी माझ्यासारखाच विचार करणारी असेल.

- समीर पेंडुरकर (घाडी)

married-couple

नवर्या साठी न बायको साठी…

तो तिला म्हणाला “डोळ्यात तुझ्या पाहू दे”
ती म्हणाली “पोळि करपेल, थाम्ब जरा राहू दे”

तो म्हणाला “काय बिघडेल स्वयंपाक नाही केला तर?”
ती म्हणाली ” आई रागावतील, दूध उतू गेल तर?”

“ठीक आहे मग दुपारी फिरून येवू, खाऊ भेळ”
“पिल्लू येईल शाळेतून, पाणी यायची तीच वेळ”

“बर मग संध्याकाळी आपण दोघेच पिक्चर ला जावू”
“नको आज काकू यायच्यात, सगळेजण घरीच जेवू”

“तुझ्यामुळे गेली माझी चांगली सुट्टी फुकट”
“बघ तुझ्या नादामधे भाजी झाली तिखट”

आता मात्र तो हिरमुसला, केली थोडी धुसफूस
एइकू आली त्याला सुद्धा माजघरातून मुसमुस

सिगरेट पेटवत, एकटाच तो निघून गेला चिडून
डोळे भरून बघत राहिली, ती त्याला खिड़की आडून

दमला भागला दिवस संपला तरी अबोला संपेना
सुरवात नक्की करावी कुठून दोघांनाही कळेना

नीट असलेली चादर त्याने उगीच पुन्हा नीट केली
अमृतांजन ची बाटली तिच्या उशाजवळ ठेवून दिली।

तिनेच शेवटी धीर करून अबोला संपवला
“रागावलास न माझ्यावर?” आणि तो विरघळला।

“थोडासा…” त्याने सुद्धा कबूल केला आपला राग
ती म्हणाली “बाहेर जावून किती सिगरेट्स ओढल्यास सांग”
“माझी सिगरेट जळताना तुझ जळणं आठवल
छोट्या मोठ्या गोष्टींसाठी जीव जाळण आठवल
अपेक्षांच ओझ तू किती सहज पेललस
सगळ्यांच सुख दुःख तळहातावर झेललस…
तुला नाही का वाटत कधी मोकळ मोकळ व्हावसं
झटकून सगळी ओझी पुन्हा तुझ्या जगात जावस?”

“बोललास हेच पुरे झाल…एकच फ़क्त विसरलास…
माप ओलांडून आले होते, मी-तू पण तेव्हाच गळलं
माझ जग तुझ्या जगात तेव्हाच नाही का विरघळलं?”

कवी: अज्ञात (माहित असल्यास आमच्याशी संपर्क साधा)

मी मालक फुटक्या कवड्यांचा

तडफड झाली होती तेव्हा
साखर वेचून जळले कोण
स्वर्गातून पडल्यावर कळले
चूक कोणती, चळले कोण

वीज घेवूनी कुठे चालली
अंधाराची तान्ही पोर
जागोजागी टपल्या वाटा
घेऊनिया हाताशी चोर

वादळ सरता क्षितीजालाही
चैतन्याचा आला कोंब
ठरले नव्हते आनंदाचे
परिस्थितीची झाली बोंब

उलट्या पूलट्या संसाराला
शिवण घातली चंदेरी
गूढ राहू दे तुझे वागणे
अबोध असू दे कुणीतरी

” ‘मी का तू?’ पेक्षाही अवघड ”
अस्तित्वाचा अंगारा
मी मालक फुटक्या कवड्यांचा
तो स्वप्नांचा गुंगारा

— नचिकेत जोग