Category Archives: राजकारण

मला कळालेले पानिपत !

पानिपत हा माझ्या जिव्हाळ्याचा विषय. पानिपतचे नाव ऐकताच ज्याचे रक्त सळसळणार नाही, अश्या थंड रक्ताचा प्राणी दक्खनात सापडणे दूर्मिळच. दुसऱ्या महायुद्धाच्या शेवटी हिरोशिमा-नागासाकीला काही लाखभर माणसे मरायला एक आठवड्याचा कालावधी गेला असेल, पण पानिपताच्या रणमैदानी अवघ्या 6 तासात दोन्ही बाजुची लाखभर सैनिकं मृत्युमुखी पडली होती. मला जर कुणी विचारलं की “पानिपतच्या युद्धात कोण जिंकलं ते सांग ?” तर माझं उत्तर नकारात्मक असेल. कारण, पानिपतात कुणीच जिंकलं नाही !  “मराठे संख्यात्मक दृष्ट्या हरले, तर अफगान सैन्य मोहीम फत्ते झाली नाही म्हणुन.” अहमदशाह अब्दालीने त्या महायुद्धातील मराठ्यांच्या संगरतांडवाची अशी काही धसकी घेतली, की त्याला आपला गाशा गुंडाळुन मायदेशी परत जावे लागले. कारण, मराठ्यांचं एक तृतियांश 1/3 सैन्य पानिपतावर अब्दालीशी भिडलं होतं, पण अब्दालीचं सर्वच्या सर्व सैन्य युद्धात होतं त्यापैकी 70% सैन्य मरण पावलं. तिकडे अब्दालीच्या बंधुंनी गादी मिळवण्यासाठी बंड केलं आणि अब्दालीने युद्धानंतर मोहीम सोडुन तडकाफडकी मायदेशी परत जाण्याचा निर्णय घेतला. 

 

जरा दुसऱ्या बाजुने ह्या महायुद्धाच्या परिणामांचा विचार केला, तर ह्या महायुद्धात मराठे जिंकले असं म्हणायला हरकत नाही. कारण मराठ्यांचे लक्ष्य हे अब्दालीला रोखने आणि दिल्लीच्या तख्ताचे रक्षण करणे हेच होते. आणि अप्रत्यक्षरित्या मराठ्यांनी ते साध्य केले होते. कारण त्यानंतर अब्दाली मोहीम सोडुन माघारी फिरला आणि स्वत: त्याने पेशव्यांना संबंधित आशयाचे पत्र लिहुन हे कळविले की – “तुम्ही नेमलेल्या दिल्लीचा बादशहाला मी देखिल पुनश्च बादशहा म्हणुन मान्यता देतो, आणि दिल्लीचे रक्षण पुर्वीप्रमाणे मराठ्यांनीच करावे ही विनंती.” हे पत्र स्वत: अहमदशहा अब्दालीने लिहुन पेशव्यांना पाठविणे म्हणजे मराठ्यांचा पानिपतावर अप्रत्यक्षपणे झालेला विजयच.

 

पानिपतचे महायुद्ध संख्यात्मकदृष्ट्या हारण्याची कारणे आणि त्यानंतरचे भारतीय राजकारणावर झालेले परिणाम आणि राजकीय लाभ ह्याचा विचार करता, अब्दाली सरळसरळ संख्यात्मक दृष्ट्या जिंकला होता, परंतु मराठ्यांच्या भिमटोल्याने अब्दालीचे एवढे नुकसान झाले की त्याला त्याच्या उरलेल्या सैनिकांसमवेत दिल्लीवर स्वत:चे राज्य घोषित करुन ते टिकविणे शक्य नव्हते. कारण, मराठ्यांचे दोन तृतियांश  2/3 सैन्य अजुनही महाराष्ट्रात होते, जर मराठ्यांनी पानिपतच्या पराभवाचा सुड घेण्यासाठी परत दिल्लीला धडक मारली, तर माझ्या कबरीचं थडगं नावालापण शिल्लक ठेवणार नाहीत ! ही भिती अब्दालीच्या मनात घर करुन होती. कारण मराठ्यांची दहशतच तशी होती ! काय तो काळ जेंव्हा शिवरायांना दिल्ली दरबारी नजरकैदेत ठेवल्या गेलं होतं, आणि एक हा काळ जेथे दिल्लीच्या गादीवरचा (नामधारी) बादशहा मराठ्यांनी तिन वेळा बदलला.

 

पानिपतच्या महायुद्धानंतर राजकीय फायदा ना मराठ्यांना झाला ना अब्दालीला. फायदा झाला तो उत्तरेतील संस्थानांना ! (म्हणजेच रजपुत, जाट, शिख, गुजर ईत्यादी) कारण अब्दाली म्हणजे राष्ट्रीय संकट आणि मराठे म्हणजे दिल्लीच्या तख्ताचे रक्षणकर्ते ह्यांच्यात युद्ध झाले. दोन्ही बाजुस प्रत्यक्ष अप्रत्यक्ष रित्या गंभीर हानी झाली, आणि दिल्लीची राजकीय परिस्थिती पुर्वपदावर येऊ लागली (उत्तरेतल्या हिंदू राजा-महाराजांना अपेक्षित असलेली). पानिपतचा रणसंग्राम चालु असताना मराठ्यांना मदत न करता स्वत:ची कातडी वाचवुन लांबुन नजारा पाहणाऱ्या हिंदू राजे-महाराजांनी वर्षभरानंतर दिल्लीत हातपाय पसरायला सुरुवात केली, आणि दिल्लीच्या (नामधारी) बादशहाचे नियंत्रण मिळविण्यासाठी जाळे विणायला सुरु केले होते. ह्या प्रकाराला मी दोघांचे भांडण तिसऱ्याचा लाभ असे म्हणेन, कारण, अब्दाली आणि मराठे अश्या दोन मांजरांचे भांडण चाललय आणि उत्तरेतली माकडं भांडण सरल्यावर दिल्लीचं लोणी खायला उड्या मारत गेले. पानिपतच्या महायुद्धानंतर दिल्लीच्या आणि संपुर्ण भारताच्या राजकारणाला एक वेगळंच असं अनपेक्षित वळण मिळालं. खरं सागायचं झाल्यास पानिपतचं युद्ध हे अटळच होतं. कारण, तेंव्हाची राजकीय परिस्थिती पाहता (दिल्लीवर होणारी आक्रमणे) ह्यांना कुठल्यातरी प्रकारे लगाम लावणे आणि “एकछत्री हिंदूपदपातशाहीचे स्वप्न” अस्तित्वात आणण्यासाठी स्थिर असलेली राजसत्ता दिल्लीत असणे आवश्यक होते. नाझेरखान (अब्दालीचा गुरु) चे अयशस्वी झालेले मनसुबे पुर्ण करण्यासाठी अब्दाली नजिबखानाच्या औपचारिक बोलावण्यावरुन तिसऱ्यांदा स्वारीस आला होता, यापुर्वी जेंव्हा दोन वेळा अब्दाली आला होता, तेंव्हा तो पहिल्यांदा उप-सेनापती व दुसऱ्यांदा सेनापती म्हणुन आला. नाझेरखानच्या मृत्युनंतर अब्दालीने इराण पासुन अफगाणीस्तान वेगळा केला आणि त्याने कंदाहारची माती मौलवी हस्ते कपाळाला लाउन स्वत:ला अफगाणचा राजा घोषित केले. स्वत:चे राज्य स्थापन केल्यानंतर त्याला राज्यकारभारासाठी चांगला खजिना पाहिजे होता, अब्दाली हिंदूस्तानात तिसरी स्वारी करण्याच्या विचारातच होता, त्यात प्रत्यक्ष हिंदूस्तानातुन रोहिल्याच्या नजिबखानाने औपचारिक पत्र पाठविले आणि अब्दाली वादळाप्रमाणे हिंदूस्तानच्या सरहदीवर येऊन धडकला.

 

10 जानेवारी 1760 मध्ये क्रुरकर्म्या नजिबाने सेनापती दत्ताजी शिंदेंचा खुन केला आणि मल्हारराव होळकरांचा विश्वासघात. नजिब्याने  अयोद्धेचा नवाब सुजाउदौला, दुर्राणी बादशहा अहमदशहा अब्दाली आणि आसपासच्या मुलुखातली वतनदार मुस्लिम सरदार मंडळी इस्लामच्या नावाने जमा केलं. मौलाना सुजावली खान ने ह्या सर्वांना पवित्र “दार-उल-इस्लाम” साठी जिहाद करण्याची शपथ दिली अशी नोंद आहे. (सध्या पाकिस्तानात व अफगाणीस्तानातील तमाम दहशतवादी संघटनांच्या विचारसरणीचा जनक म्हणजे मौलाना सुजावली खान होय. 1857 मध्ये भारतात सुरु झालेल्या खिलाफत चळवळीचे धागेदोरे हे मौलाना सुजावली खान पर्यंत पोहचतात). तर दुसरीकडे अहमदशहा अब्दालीची बेगम झिनतने (मराठ्यांचा तोफखाना प्रमुख) इब्राहिम खान गारदीला पवित्र “दार-उल-इस्लाम” ची दिलेली शपथ त्याने झिडकारुन लावली, इब्राहिम खान आणि सदाशिव भाऊंच्या मैत्रीच्या एका आदर्श उदाहरणाची नोंद इतिहासाला करणं भाग पडलं.  नजिब्याने सेनापती दत्ताजी शिंदेंचा खुन केला, ही बातमी जशी पुण्याला पोहचली तशी शनीवारवाड्यात एकच खळबळ उडाली. पेशव्यांनी राघोबादादांऐवजी सदाशिवभाऊंना उत्तरेच्या मोहीमेकडे नेतृत्व करण्याची संधी दिली खरी, पण पेशविणबाईंच्या दबावाने त्यांनी मोहीम काढली ती चिरंजीव विश्वासरावांच्या नावानेच. पेशव्यांनी भाऊंना संधी दिली पण अधिकार दिला नाही, अश्या अविश्वासाची भाऊंना अपेक्षा नसेल, पण ही वेळ मान-मनसुब्यासाठी झगडा करण्याची नव्हे तर राष्ट्ररक्षणासाठी अब्दालीला दिल्लीपासुन दूर ठेवण्यासाठी प्रयत्नशीलपणे लढण्याची आहे. भाऊंच्या पाठीवर लादलेले बाजारबुणगे, शंखफुके भटजी, चिलीमफुके साधूबाबा, बायकालेकरांचे लटांबरं अन् पंढरपुरच्या जत्रंला निघाल्यासारखे टाळ कुटणारे हौशे, गवशे, नवशे म्हणजे खायला काळ अन् भुईला भारंच होते, सैनिकमावळ्यांना ह्या बाजारबुणग्यांच्या लटांबरामुळं अन्नपाणी कमी पडत असे, प्रवासाची गती कमी होत असे. जेंव्हा अब्दालीने मराठ्यांची पंजाबातील रसद तोडली, नदीवर धरण बांधुन पुर्ण पाणी अडवलं, तेंव्हा ह्या तिर्थक्षेत्रासाठी उड्या मारत आलेले शंखफुके, चिलीमफुके, हौशे, गवशे, नवशे ह्यांनी भाऊंना आपल्याला परत पुण्याकडे पाठवण्यासाठी पायी लोटांगण घातले. हा प्रकार अप्रत्यक्षरित्या पराभवाचे कारण असु शकते.

 

विश्वासरावांनी आणि भाऊंनी वेळोवेळी पेशव्यांना हलाखीची परिस्थिती सांगुन मदत मागितली, पेशवे सरकार 40 हजाराची सेना घेउन निघाले खरे ! पण, पैठण मुक्कामी त्यांनी आंगाला हळद फासुन, गुडघ्याला बांशिंग बांधले. 40 हजाराच्या सेनेचं लग्णाच्या वऱ्हाडात रुपांतर झालं, ही बातमी जेंव्हा भाऊंना कळाली तेंव्हा भाऊंना किती मोठा मानसिक धक्का बसला असेल ह्याची कल्पना न केलेलीच बरी. एकीकडे सैन्य एक आठवड्यापासुन उपाशी आहे, नदीकाठची शाडुची माती, गांजरगवत, कंदमुळं खाउन सैन्य दिवस काढित होतं, आणि ज्या श्रीमंत पेशव्यांची भाऊ वाट पाहत बसले होते, ते आपल्या सैनिकांसोबत नविन सासुरवाडीत पाहुनचार घेत होते. ही अजुन एक बाब पराभवासाठी प्रत्यक्षपणे कारणीभुत होती. जर श्रीमंत पेशवे तडकाफडकी 40 हजाराच्या फौजेसोबत पानिपतावर उतरले असते तर अब्दालीची कबर रणमैदानात खणुन त्याचा अध्यायच संपवला असता. प्रत्यक्ष रणमैदानात युद्धप्रसंगी सदाशिवभाऊंनी आणि इब्राहिमखान यांनी बनविलेली गोलाकार व्युहरचना गायकवाड, विंचुरकर मोडुन पुढे गेले नसते तर अब्दालीच्या सैन्याला व्युहात प्रवेश करता आला नसता. दूपारी 3 पर्यंत इब्राहिम खानच्या तोफांनी अन् भाऊंच्या युद्धनितीने साधारणपणे युद्धाची परिस्थिती मराठ्यांच्या हातातच होती, पण गायकवाड अन् विंचुरकरांच्या एका चुकीमुळे व्युहरचना मोडली, शत्रु आत घुसला, समयसुचकतेच्या अभावाने, आणि भावनाविवश होउन मराठ्यांनी हातातील परिस्थिती गमावली. रक्ताचा सडा टाकुन मिळवलेलं हे युद्ध शेवटच्या तासात मराठ्यांना गमवावं लागलं. एवढ्या बिकट परिस्थितीत मराठे लढले, लढता लढता ह्या मातीत एकरुप झाले. कोणत्याही मदती शिवाय, युद्ध सुरु होण्यापुर्वी सकाळच्या पहिल्या घटकेपर्यंत भाऊंची मनस्थिती कशी असेल ? ह्याचा अंदाजच लावता येत नाही. कोणाचीही कसलीही मदत न घेता आठवड्याभराचा अन्नपाण्याशी चाललेला संघर्ष, श्रीमंतांनी केलेला विश्वासघात, उत्तरेतील हिंदू राजांनी केलेले दुर्लक्ष, ह्यांना न जुमानणाऱ्या भाऊंनी लाखभर मावळ्यांच्या हृदयात प्राणज्योत पेटवली तरी कशी ?  ह्या विचारानेच मी वेडा होउन जातो. किती ताकदवान असतील ते भाऊंचे शब्द ज्याच्यात हजारो मंत्रांची ऊर्जा संक्रमित झालेली होती. जर भाऊंच्या जागी कदाचित दुसरा कुणी असता तर खचितच तो शरण गेला असता, असं म्हणनं वावगं ठरणार नाही.

 

तानाजी मालुसरे पासुन दत्ताजी शिंदे पर्यंतच्या मर्द मावळ्यांच्या रक्ताचं कर्ज फेडण्यासाठी शिव-शंभुंना भाऊंनी वाहीलेली श्रद्धांजली म्हणजे पानिपत.

 

राष्ट्ररक्षणासाठी कसलाही जातभेद, प्रांतभेद, भाषाभेद न मानता शत्रुला रोखण्यासाठी मर्द मऱ्हाठी मावळ्यांनी “हर हर महादेव” ची गगनभेदी ललकारी देत सणसणित हाणलेला भिमटोला म्हणजे पानिपत.

 

जात, धर्मापेक्षा हे राष्ट्र सर्वोच्च आहे, आणि ह्या राष्ट्राच्या रक्षणास्तव “मारीता मारीता मरावे” हा वसा घेऊन रणमैदानी मराठ्यांनी केलेले संगरतांडव म्हणजे पानिपत.

 

मायभूमीचे पांग फेडण्यासाठी परिणामांची पर्वा न करता मराठ्यांनी स्वत:च्या रक्ताने जिथे भारतमातेचे चरण धुतले ते ठिकाण म्हणजे पानिपत.

 

न भुतो न भविष्यती असे हे पानिपत पानिपत पानिपत !

 

 

~ माहिति संकलन आणि लेखन : सत्यम अवधुतवार

 

(सदरील लेख हा वाचलेल्या साहित्यातुन, दृकश्राव्य माध्यमांतुन, मिळालेल्या माहीतीनुसार मी माझं मतं येथे सविस्तरपणे मांडलेलं आहे)

लालक्रांती : रक्तरंजित वाटेवर धावणारे मृगजळ

Continue reading लालक्रांती : रक्तरंजित वाटेवर धावणारे मृगजळ

राज संन्यास – नाटकार रा. ग. गडकरि कि संभाजी ब्रिगेड?

काल राम गणेश गडकरीनी लिहिलेलं राज संन्यास हे नाटक वाचलं आणि त्यांच्या विषयी असणारा थोडाफार आदर भुर्रकन उडून गेला. खरं पाहता गडकरींनी शंभू राजांबद्दल वापरलेले शब्द कोणासाठीही वापरू नयेत असे आहेत. परंतु त्यांचा पुतळा फोडण्यामागे हे नाटक आणि त्यातील मजकूर असेल असं वाटत नाही, कारण हे नाटक प्रकाशित होऊन एक शतक (शंभर वर्षे) लोटलं आहे आणि या पूर्ण शतकात हे नाटक कोणीच वाचलं नसेल असं म्हणण मूर्खपणा असेल. हे कृत्य शंभू प्रेमातून नक्कीच झाल नाही. तस असत तर छत्रपती संभाजीं राजेंना हाल हाल करून मारणाऱ्या औरंजेबाची कबर आधी फोडली असती. परंतु त्याची कबर फोडून काही राजकीय लाभ होणार नाही हे बिग्रेडी चांगलेच ओळखून आहेत. ब्राम्हण आणि मराठा वाद पेटवून देण हा बिग्रेड चा आवडता छंद आहे.आणि हा प्रकार निव्वळ ब्राह्मण द्वेषातून झालेला आहे न कि शंभू प्रेमातून.

गडकरीचा पुतळा फोडण्या आधी किती लोकांना त्यांचा पुतळा संभाजी उद्यानात आहे हे माहिती होत? किती लोकांनी राज संन्यास हे नाटक वाचल होत? किती जणांना रा. ग. गडकरी माहित होते?

जे नाटक आधी ४ लोकांनी वाचल होत ते आता यांच्या उथळपणा मुळे लाखो लोकांनी वाचल. यांच्या मुळे काळाच्या पडद्याआड गेलेले ते शब्द पुन्हा एकदा घराघरात पोचले. मागच्या शंभर वर्षात जेवढ्या लोकांनी ते नाटक वाचलं नसेल त्याच्या पेक्षा जास्त लोकांनी मागच्या दोन दिवसात ते वाचल. जर या लोकांना संभाजी महाराजांबद्दल खरच प्रेम आणि आदर असता तर त्यांनी पुतळा फोडून याच राजकारण न करता त्यांनी या पुस्तकावर बंदीची मागणी केली असती जेणेकरून हे साहित्य पसरण्यापासून रोखता आल असत. प्रसिद्धी पाई महाराजाबद्दलचा बदनामीकारक मजकूर जाणूनबुजून सोशल मेडिया वर पसरविणारे हे लोक देखील त्या गडकरी इतकेच दोषी आहेत. तो मजकूर जाणूनबुजून पसरविण्यात आला जेणेकरून मराठा तरुणांचे डोके भडकून देऊन त्यावर स्वार्थाची पोळी भाजून घेण्याचा समाज कंटकांचा मनसुबा होता. परंतु महाराष्ट्राची जनता असल्या प्रयत्नांना भिक घालणार नाही.

गडकरींचा पुतळा फोडून ब्राह्मण समाजाला डीवचायाचं आणि एका ब्राह्मणानं आपल्या राजाची बदनामी केली आहे असं बोलून मराठ्यांना भडकून द्यायचं आणि मग आपण मजा पाहत बसायचं हा त्यांचा डाव होता जो कि चांगलाच फसला आहे.

आपल्याकडे पुस्तकांवर बंदी घालणे हि नवीन गोष्ट नाही. मुस्लिमांच्या भावना दुखावणारया सलमान रश्दी यांनी लिहिलेल्या “सतनिक वर्सेस” वर १९८८ मध्ये बंदी घातली होती. याच आणखीन एक ताज उदाहरण म्हणजे सोनिया गांधी बद्दल आक्षेपार्ह मजकूर असणार रेड सारी ह्या पुस्तकावर तत्कालीन रालोंआ सरकारने बंदी घातली होती. म्हणून छत्रपतींची बदनामी करणाऱ्या राज संन्यास या नाटकावर बंदी घालायला हवी जेणेकरून बदनामीकारक मजकूर सोशल मेडिया वर पसरविला जाणार नाही.

गडकरीचा पुतळा फेकुन देणाऱ्यांनी अजून पण त्या पुस्तकावर बंदी घालायची मागणी केलेली नाही यावरून आपल्याला कळून येत कि राजांची बदनामी रोखण हा उद्देश्य नसून त्याच्या बदनामीच भांडवल करून स्वतःचा फायदा करून घेण आहे.

संभाजी महाराजांची बदनामी करणार नाटक लिहिणाऱ्या गडकरीचा निषेध आणि आणि त्याच भांद्डल करून जातीय तेढ निर्माण करण्याच प्रयत्न करणाऱ्या बिग्रेडचा पण जाहीर निषेध.

धर्मवीर छत्रपती संभाजी महाराज कि जय | पुण्यश्लोक छत्रपती शिवाजी महाराज कि जय.

उद्धव ठाकरे यांची शिवसेना प्रचार सभा .. प्रमुख मुद्दे

शिवसेना पक्ष प्रमुख उद्धव ठाकरे यांची शिवसेना प्रचार सभा जाणुन घ्या सर्व प्रमुख मुद्दे. आज शिवसेने मुंबई येथे सभा घेऊन प्रचाराचा नारळ फोडला.

  • पंकजा राजकारण बाजुला ठेव, कधीहि हाक मार, तुझा भाऊ तुझ्या पाठिशी राहिल.
  • शिवसेना पंकजा मुंडेंशी लढणार नाहि.
  • निजाम शहा होता, कुतुब शहा होता.. अफझल खान आला होता आदिल शहा चा विडा घेऊन
  • उम्मेदवारि कुणाला द्यायची कुणाला नाहि? कोण नाराज होते कोंण अपक्ष म्हणुन लढतो
  • उद्धव ठाकरे मुळे युती तुटली नाहि… मी १८ जागा सोडल्या.
  • अपक्षांना अव्हान.. अपक्ष म्हणुन लढु नका.. शिवसेना संपवायला निघालेल्यांना मदत करु नका
  • तुम्हि युती नाहि तर हिन्दुत्वाशी नाते तोडले
  • मोदींशी माझे भांडण नाहिये..
  • शिवसेनेच्या जागा कमी करायच्या व पडक्या जागा शिवसेनेला द्यायच्या…
  • जागा का वाढवुन मागत होता? मुख्यमंत्री पदा साठिच ना?
  • शिवसेनेचा मुख्यमंत्री करुन दाखवतोच.. दाखवणारच
  • पॄथ्वीराज चव्हाण यांच्यावर चढवला हमला
  • गायरानाची जमीन हि शरद पवारांनी हडप केली
  • सगळी कडे फक्त अत्त्याचार, आश्रम शाळेत मुलीवर अत्याचार
  • मेळघाटामध्ये १२९ मुलांचा कुपोषणाने मॄत्यु
  • चहा वाला सुद्धा नशीब असेल तर प्रधानमंत्री होऊ शकतो ना?
  • पुर्वजांची पुण्याई महारष्ट्राच्या भल्या साठी वापरणार
  • रेसकोर्स हि ओळख फक्त २० दिवसांसाठि, मि इथे उद्यान बनवणार आहे
  • पोलिस करणार तरि काय? सोयी शुन्य, मी पोलिसांना घरे देणार.
  • जागाच पाहिजे ना? पहिला पाकिस्तान ने व्यापलेली, चीन ने व्यापलेली भारताची जागा पहिला आणा
  • कर्नाटकने गिळलेली महाराष्ट्राची जागा आणा.. शिवसेना सर्वच्या सर्व जागा तुम्हाला देऊन टाकेल
  • शिवसेना हि दिल्या वचनाला जागणारी आहे.
  • अनुभव आहे पण ईच्छा नाहि, काय उपयोग?
  •   युती तोडण्याचे यांनी ठरवलेच होते. बाहेरची माणसे शिवसेनेच्या जागेवर घेतली. भुसावळ, गंगापुर, कवठेमहांकाळ
  • गोध्रा आणि अहमदाबाद पेटले होते, मोदी हटाव ची मागणी झाली तेंव्हा शिवसेनाप्रमुखांनी मोदींना पाठिंबा दिला
  •  नर्मदा आंदोलनासाठी मोदी उपोषणाला बसले तेंव्हा बाळासाहेबांनी आशीर्वाद दिला होता, उद्धव ठाकरेंना पाठवले होते गुजरातेत
  • तुम्ही तयार् आहात का? शिवसैनिकांचा प्रचंड जयघोषात होकार
  • रामदास आठवलेंना जाहिर आव्हान, परत या
  • सत्तेत आल्यास रामदास आठवलेंना उपमुख्यमंत्री पद देणार
  • भाजपने उत्तर प्रदेश, राजस्थान, बिहार व गुजरात मध्ये सपाटुन मार खाला. भ्रमात राहु नका
  • महाराष्ट्रातील शेतकर्यांचे कर्ज माफ करा.. कर्ज मुक्त करा
  • बाळासाहेबांनी दिलेली शपथ घेऊन मैदानात उतरलो आहे. सोबत कोण विरोधात कोण हे सगळे स्पष्ट होणार आहे
  • आजपासुन प्रत्येक क्षण जोपर्यंत शिवसेनेचा मुख्यमंत्री विराजमान होत नाहि तो पर्यंत स्वस्थ बसणार नाहि
  • मुंबईचे डबेवाले.. शिवसेने सोबत
  • निष्ठावंतांचा मान सत्ता आल्यानंतर नाकि ठेवणार
  • अनेक मुस्लीम बांधवांचा शिवसेनेत प्रवेश

 

Uddhav Thackeray

हाताला घड्याळ,.. कानाला फोन. जेंव्हा साहेब दिल्लीस फोन करतात…

स्थळः बारामती
वेळः अभद्र

सहायकः साहेब ‘मॅडम’ ना फोन लागला, मॅडम इज ऑन-लाईन.

साहेबः दे इकडे!

साहेबः मॅडम नमस्ते, सुना है बोहत खुष हो आप

मॅडमः खुष तो होंगे हि हम, आपने बोला वैसे हि जो हुआ है

साहेबः मॅडम महाराष्ट्र मे अब हम हि तो बचे हुए जो इन बच्चोंको अच्छे से पेहचानते है, कौन कितना पानी मे है ये सब पेहचानते है

मॅडमः चलो, अब ना युती का टेन्शन ना महायुती का झंझट, अब तो महाराष्ट्र फिरसे हमारा हि होगा, बाकि आपने कहा बोहत हि खुब था, हम लढे जैसा करे मार युती वाले खाये, न जाने ये बच्चे बडे कब होंगे…

साहेबः अब युती तो खतम, मैने कहा था ना, इनको इस बार इलेक्शन मे हराना मुमकिन नहि, इनको जंग के मैदान के बाहर हि ढेर करना पडेगा. जैसे हि उनको पता चला कि हम अलग लढ सकते है, बच्चे तो आपस मे हि लढ पडे, पुरि दुश्मन पार्टि मैदान मे उतरनेसे पेहले हि आधी खतम कर दी… (कुत्सीक पणे हसत)

मॅडमः चलो, अब आप दिल्ली आ जाओ, एक चाय पिते है और सबको बता देते है कि ये इलेक्शन काँग्रेस और राष्ट्रवादी साथ मे हि लढने वाले है… हां और साथ मे वो राज ठाकरे के खिलाफ अर्रेस्ट वॉरंट निकालना न भुलियेगा.. वो बच्चा भी अपने बोहत काम का है…

साहेबः उसका खयाल तो मै बोहत अच्छे से रख रहा हु मॅडम, बंदा वो मेहनत करे.. मिठाई इस बार भी हम हि खाये…

मॅडमः Grazie a dio .. tutto è sotto controllo… अरे, इतनी हिन्दी मे बात करने कि आदत है नहि ना.. ईटालीयन हि निकल गया मुह से..

साहेबः noi vinceremo (आपण जिंकणारच), आपके लिये तो हमने कबसे ईटालीयन भाषा सिखनी चालु कर दि थी…

मॅडमः वा, वा, वा… दिल्ली आजाईये.. परसो प्रेस कॉन्फरन्स रखी है दोपहर १२ बजे

साहेबः vederti madam, सी यु सुन, वो मेरा स्वीस अकांऊट का मॅटर जरा…

मॅडमः आपने महायुती मे सेंध लगा दि, खतम करवा दी.. फाईल्स खतम मैं करवा दुंगी, जब मंत्रालय मे आग लग सगती है तो ये सीबीआय का ऑफिस क्या चीज है…

दोघे हि जणे फोन ठेवतात..
साहेबः चल रे, दिल्ली ला निघायची तयारी कर, अजित ला सांग चार पत्रकारांना बोलव व सांग, महाराष्ट्राच्या हिता आड राष्ट्रवादी कधीच येणार नाहि, प्रसंगी मनाचा मोठ्ठे पणा दाखवु पण महाराष्ट्राच्या भावनेचा व अस्मितेचा आदर राखु.

सहायकः होय साहेब, बाहेर गाडि उभी आहेच, बालराजेंना फोन दोन मिनीटात जाईल.